Pobieranie próbek punktowych i odczyty z wodowskazów były wystarczające, gdy cykl raportowania był roczny. Obecnie nie są wystarczające. Organy regulacyjne coraz częściej żądają dziennej lub godzinowej objętości zrzutu, a te same agencje obliczają opłaty za ładunek na podstawie tych objętości. Tymczasem praktyczny problem na większości terenów polega na tym, że otwarty kanał nie ma ciśnienia, nie jest pełny i nie ma stabilnego przekroju, więc przyrządy, które doskonale działają na linii ciśnieniowej — magnetyczne, turbinowe, objętościowe — nie mają z czym pracować.

Cztery warunki definiują pracę w kanale otwartym, a wszystkie z nich są powszechne w zakładach, które już coś wypróbowały:

• Przepływ nie jest pełny. Rura pracująca na połowie głębokości nie może być mierzona żadnym urządzeniem o pełnym przekroju; powierzchnia zwilżona zmienia się wraz z poziomem, więc sam poziom musi być zmienną mierzoną.
• Przyrząd znajduje się w trudnym miejscu. Muł, szmaty, żwir, glony i odpady powodziowe gromadzą się na wszystkim zanurzonym, a czujniki zanurzeniowe w surowych ściekach wymagają czyszczenia według harmonogramu, na który nikt nie ma personelu.
• Raportowanie jest możliwe do zweryfikowania. Miesięczne sumy muszą być możliwe do odtworzenia z przechowywanych zapisów, wraz z wymiarami konstrukcji i używanym równaniem, a nie wywnioskowane z pojedynczej wizyty.
• Zdalne lokalizacje nie mają zasilania sieciowego. Ujęcie wody lub odpływ burzowy często musi działać na zasilaniu słonecznym z telemetrią, co wyklucza przyrządy, które pobierają dziesiątki watów ciągle.

Przepływ w kanale otwartym jest iloczynem powierzchni zwilżonej i średniej prędkości, a żaden z tych czynników nie może być założony, gdy kanał nie jest pełny. OC3000 rozwiązuje obie połowy tego równania w jednym urządzeniu: przetwornik ultradźwiękowy skierowany w górę mierzy poziom wody od powierzchni, a albo wbudowany związek struktury hydraulicznej, albo czujnik prędkości Dopplera dostarcza drugi czynnik.

• Trasa kanału ustrukturyzowanego. Po wprowadzeniu geometrii przelewu lub koryta — szerokość grzbietu, kąt nacięcia, szerokość gardzieli, szerokość podejścia — konwerter stosuje standardowe równanie wysokości przepływu dla tej struktury. Dokładność poziomu dominuje wówczas w wyniku, dlatego niekontaktowy czujnik o milimetrowej rozdzielczości jest właściwym przednim elementem.
• Trasa prędkości obszaru. Tam, gdzie nie ma struktury, zanurzony lub zamontowany z boku czujnik Dopplera mierzy średnią prędkość blisko dna, a konwerter łączy ją z powierzchnią zwilżoną obliczoną z mierzonego poziomu i zinwentaryzowanego profilu kanału.
• Stabilność zera i punktu odniesienia. Punkt odniesienia jest ustawiany podczas uruchomienia i przechowywany, więc czujnik, który jest ponownie ustawiany po konserwacji, wraca do tego samego punktu odniesienia zamiast cicho przesuwać całą krzywą przepływu.
• Flagi cofania się wody i przepełnienia. Jeśli poziom wzrośnie powyżej limitu modułowego struktury, stosowana jest korekta przepływu zanurzonego i zdarzenie jest rejestrowane, więc sumy podczas burzy są oznaczone, a nie cicho błędne.

Deklaracja dokładności wynika z tej logiki. Na przelewie lub korycie w przepływie modułowym, ±1 % odczytu jest osiągalne, ponieważ związek hydrauliczny jest ustalony i tylko wysokość musi być dobrze zmierzona. W trybie prędkości obszaru, należy spodziewać się ±2 % do ±5 %, w zależności od tego, jak dobrze został zinwentaryzowany profil kanału i jak jednorodny jest rozkład prędkości w sekcji pomiarowej.

Największy koszt konserwacji w pomiarach kanałów otwartych to nie przyrząd — to wizyty w celu jego czyszczenia. Czujnik, który nigdy nie wchodzi do wody, całkowicie eliminuje ten koszt i zmienia to, co przyrząd może przetrwać.

Decyzja o strukturze zazwyczaj poprzedza decyzję o przyrządzie i powinna być podyktowana tym, co kanał fizycznie może zaakceptować. Przelew V-kształtny zapewnia najlepszą rozdzielczość przy niskim przepływie i jest idealny dla małych kanałów ściekowych, ale wymaga spokojnego podejścia i zostanie zatopiony przez cofanie się wody. Koryto Parshalla lub Palmera-Bowlusa przepuszcza ciała stałe i toleruje płaski gradient, kosztem słabej rozdzielczości przy bardzo niskim przepływie. Tam, gdzie kanał jest ziemny, nieregularny lub już zbudowany bez dostępnego spadku, pomiar prędkości obszaru całkowicie eliminuje prace budowlane. Zmierz szerokość kanału, maksymalną głębokość, oczekiwany zakres przepływu i dostępną prostą długość w górę rzeki, a właściwa odpowiedź zazwyczaj staje się oczywista.